“คำอธิษฐานที่เป็นจริง”

           ผมนายปัณณธร ล่ำลือธรรม ประสบการณ์ของผมคือ เมื่อผมอายุประมาณ 5 ขวบ ได้ไปเยี่ยมสมาชิกที่ต่างจังหวัดกับคุณพ่อผม ครั้งนั้นรถตู้ที่ขับไปประจำเกิดเสียทำให้เราต้องเช่ารถตู้ไป ซึ่งตอนขาไปผมอยากจะนั่งข้างหน้าสุดกับพ่อซึ่งเป็นที่นั่งข้างคนขับรถ แล้วสักพักผมหลับไปจนมีคนปลุกให้ตื่นตอนนั้นผมอยู่ตรงกลางของรถตู้กับคุณป้าซึ่งรถตู้ได้ชนกับรถบรรทุกไม้ ทำให้คนบนรถได้รับบาดเจ็บ ซึ่งผมได้แผลถลอกที่เข่าเล็กน้อยแต่พ่อของผมได้รับบาดเจ็บมาก และได้รถพยาบาลส่งไปที่โรงพยาบาล ซึ่งผมนั่งไปด้วยผมได้แต่สวดไดโมขุข้างๆพ่อตลอดทางจนถึงโรงพยาบาล และวันต่อมาผมได้กลับกรุงเทพฯ พ่อของผมก็ได้เข้ารักษาที่โรงพยาบาลที่กรุงเทพฯจนหายดี

           ปี 2553 ทางโรงเรียนของผมได้ส่งวงโยธวาฑิตเข้าประกวดระดับประเทศ ซึ่งผมก็อยู่วงที่ประกวดด้วยและได้ฝึกเป็นเวลา 1 ปี ผมได้สัญญากับโกฮนซนว่าถ้าสามารถเข้ารอบสุดท้ายได้ก็จะตั้งใจไปโทซังที่วัดใหญ่ไทเซคิจิ ในที่สุดวงของผมก็ได้เข้ารอบสุดท้าย และมีผู้ที่สนใจให้วงไปแสดงโชว์ที่ประเทศเกาหลี ตอนนั้นแม่ของผมก็บอกถึงเรื่องโทซัง ซึ่งวันใกล้เคียงกับที่จะไปแสดงที่เกาหลี ผมจึงสวดมนต์ขอให้ได้ไปโทซัง แต่แล้วปาฏิหาริย์ ก็เป็นจริงทางประเทศญี่ปุ่นเกิดสึนามิทำให้การแสดงที่ประเทศเกาหลีเลื่อนไปที่ประเทศญี่ปุ่นแทน ซึ่งตอนแรกผมได้บอกกับแม่ว่าจะอยู่กับญาติที่ญี่ปุ่นต่อและไปโทซัง ซึ่งเกิดผิดพลาดกับการสื่อสารกับทางคุณครูทำให้คุณครูได้บอกให้กลับประเทศไทยซึ่งคุณครูได้ห่วงเรื่องความปลอดภัย ทำให้ผมต้องขอวีซ่าและตั๋วเครื่องบินไปใหม่ ซึ่งผมได้สวดมนต์มากขึ้นเพื่อให้ได้ไปโทซัง ซึ่งการขอวีซ่าไปญี่ปุ่นช่วงนั้นขอได้ยากมากและใช้เวลานาน แต่ด้วยอานุภาพของโกฮนซนทำให้ผมได้วีซ่าและตั๋วเครื่องบินภายใน 1 วัน ซึ่งทำให้ผมได้ไปสวดมนต์ขอบคุณต่อไดโกฮนซนสำเร็จ และเมื่อกลับมาประเทศไทยก็ทำให้ผมศรัทธาเข็มแข็งมากยิ่งขึ้นด้วย

 

ขอขอบคุณ

นายปัณณธร ล่ำลือธรรม

@Copyright 2019 Thailand Buddhist Nichiren Shosho Association