จุดเริ่มต้นของความศรัทธาและประสบการณ์โทซันของผม
สวัสดีผู้อาวุโสและสมาชิกทุกคนครับ ผมชื่อกันตพัฒน์ ชุลีประเสริฐ หรือ ก้อง เป็นสมาชิกเขตราชา วันนี้ผมจะมาเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับการไปโทซันศึกษาธรรมภาคฤดูร้อน และสิ่งใดที่นำพาตัวผมมานับถือศาสนาพุทธนิกายนิชิเร็นโชชู
ขอเริ่มต้นด้วยการเล่าความรู้สึกแรกที่รู้ว่าจะได้ไปโทซันศึกษาธรรมภาคฤดูร้อนครับ นับเป็นความรู้สึกที่ตกใจเหมือนกันครับ เพราะว่าในปีที่แล้วคุณย่าของผมเป็นคนเดินทางไปโทซัน หลังจากคุณย่ากลับมาประเทศไทยก็ได้มาเล่าให้ผมฟังถึงเรื่องราวหลายเรื่องมาก โดยเป็นเรื่องราวที่ดีมากๆ แต่ตัวผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจในเรื่องต่างๆที่คุณย่าเล่าเท่าไรนัก แต่ในปีนี้เมื่อรู้ว่าตัวผมเองจะได้มีโอกาสไปโทซัน ก็รู้สึกดีใจมากๆครับ เพราะเห็นพี่ๆยุวชนกับผู้อาวุโสบอกว่า การได้ไปโทซัน จะทำให้เพิ่มพูนความศรัทธามากขึ้น
พอถึงวันแรกที่ได้ไปโทซัน รู้สึกประทับใจมากๆครับ ผมประทับใจการที่ไปสวดมนต์เช้าที่วัดจูโชจิในจังหวัดคานากาวะ การไปวัดแห่งนี้นี้ทำให้ผมได้รู้ว่าการมีวัดจะทำให้สมาชิกเข้มแข็งได้ถึงขนาดนี้ ผมจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้อาวุโสหรือพวกพี่ๆยุวชนถึงอยากให้ประเทศไทยมีวัด และถัดมาอีกอย่างที่น่าสนใจคือการได้เข้าร่วมพิธีโกไคฮิ กับ พิธีสวดอุชิโตระกนเกียว ผมชอบมากๆเพราะ พิธีดำเนินอย่างศักสิทธิ์และสมาชิกในพิธีมีความสำรวมและตั้งใจจริงๆกันมาก และมีสิ่งที่เป็นอุปสรรคในการโทซันคือเรื่องของเสื้อผ้าครับ เพราะผมพกเสื้อเชริดไปแค่1ตัวครับ และในวันที่ไปโกไคฮิวันแรกนั้นร้อนมากๆครับ และผมกลับเดินดูสถานที่ช่วงก่อนสวดมนต์เย็นเลยทำให้เสื้อของผมชุ่มเหงื่อมาก ผมก็ลืมตัวไปจนได้ว่าจะทำให้เสื้อเป็นคราบจากเหงื่อ เมื่อถึงช่วงเวลาประมาณหนึ่งทุ่ม ผมก็ได้เอาน้ำลูบเสื้อของผมเพื่อเป็นการล้างคราบเหงื่อ เมื่อผ่านไปสักระยะ ผมก็ต้องเอาน้ำลูบอีก แต่คราบมันก็ขึ้นมาเรื่อยๆเลยครับ ในเวลาสี่ทุ่มปลายๆผมจึงตัดสินใจ นำเสื้อซับน้ำละบีบหมาดๆ ตอนแรกคิดไว้ว่า ไม่น่าจะทัน เพราะเวลากระชั้นชิดมากเลย มีเวลาแค่ 3 ชั่วโมงจึงไม่น่าทันที่เสื้อจะแห้งใส่ไปร่วมพิธีอุชิโตระกนเกียว ในขณะที่นั่งคิดอยุ่ ผมก็อยู่กับพี่ยุวชน ก็ได้มีการคุยเรื่องภูมิชีวิตกันครับ ทำให้ผมได้รู้ว่าตัวของผมมีภูมิชีวิตเป็นอสุระ ผมจึงสำรวจตัวเองได้เเละพร้อมที่จะแก้ไขตรงนี้ และพอกลับมานอน ตื่นนอน ผมก็ประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นคือ เสื้อแห้งทันและไม่มีคราบเหงื่อแล้ว และก็รู้สึกสุขภาพดีสดชื่นทั้งๆที่นอนน้อยครับ ผมเลยรู้สึกว่าโกฮนซนจะช่วยเหลือเราเสมอ และพร้อมที่จะเมตตาหรือให้อภัยในสิ่งนั้นๆที่เราได้กระทำ
ต่อจากนี้ผมอยากจะเล่าให้ฟังว่าผมเข้ามาศรัทธาได้อย่างไร และอะไรที่เป็นสิ่งที่นำพาผมเข้ามาปฏิบัตินิกายนิชิเร็นโชชูเเบบจริงจัง
เมื่อ 3 ปีก่อน คุณย่าของผมได้เริ่มสวดมนต์ในนิกายนิชิเร็นโชชู ในตอนนั้นคุณย่าได้เข้ามาเป็นผู้ปฏิบัติอย่างจริงจังแล้ว คุณย่าได้ชักชวนผมว่าจะพาไปทานข้าว แล้วคุณย่าก็พาผมมาที่สมาคมธรรมะประทีป และฝากผมไว้กับพี่ๆยุวชนในตอนนั้น ผมจึงได้สวดมนต์ แต่ตอนนี้ต้องยอมรับว่าในตอนนั้นผมไม่ได้จริงจังกับการปฎิบัติเพราะผมไม่เชื่อ และหาว่าเป็นสิ่งที่งมงาย ผมเลยขาดการปฏิบัติไป 2 ปี โดยชีวิต ณ ตอนก่อนปฏิบัติต้องเจอกับเรื่องยากลำบากบ้างและผิดหวังกับสิ่งที่ไม่ประสบความสำเร็จอย่างมาก เช่นการเรียนที่ไม่ดี หรือสิ่งแวดล้อมต่างๆที่จะสามารถฉุดเราลงสภาพชีวิตที่ต่ำ แต่ขณะที่ทุกอย่างแย่ลงและผมรู้สึกเหนื่อยมากแล้ว คุณย่าก็ได้แนะนำผมให้มาสมาคมเพื่อสวดมนต์ คุณย่าบอกว่าสวนมนต์สิจะได้มีความสุข ผมจึงมาสวดมนต์และนับจากนั้นผมก็ได้มาสมาคมตลอด ถ้าขาดการมาสวดมนต์ผมจะรู้สึกเหมือนขาดบางอย่างในชีวิตไป และต่อจากนั้นผมก็ได้เข้าพิธีรับศีล หลังจากพิธีรับศีลเป็นต้นมาผมก็รู้สึกถึงความช่วยเหลือจากพระนิชิเร็นไดโชนินที่มีความเมตตามากมาย และพร้อมที่จะช่วยให้ผมได้ใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย และในตอนนี้ผมได้มีหน้าที่ในกลุ่มคณะกรรมการยุวชน F1 รุ่นแรก และในอนาคตผมก็จะช่วยพัฒนาสมาคมธรรมประทีปและทำให้ประเทศไทยมีวัดนิกายนิชิเร็นโชชูให้จงได้