ตอนที่ 1 ความเมตตาจากพระพุทธะ

ข้าพเจ้า นางศิริวรรณ เสือสุวรรณ หรือที่ทุกคนเรียกว่า ครูเหน่ง โดยปกติเป็นคนที่มีความมั่นใจสูง ใช้เวลาส่วนใหญ่ทำแต่งานอย่างจริงจัง มีเวลาให้กับคนในครอบครัวน้อย สมัยเป็นนักเรียน น้าของข้าพเจ้าได้เคยชวนให้สวดมนต์นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำชวนนั้น จนกระทั่งข้าพเจ้าได้มาทำงานเป็นครู ณ โรงเรียนตากพิทยาคม มีอยู่ครั้งหนึ่งมีผู้แนะนำให้ข้าพเจ้าสวดมนต์นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว โดยบอกว่าจะช่วยให้ชีวิตมีความสงบสุข แต่ในเวลานั้น ข้าพเจ้ากลับคิดว่า การทุ่มเทเวลาในชีวิตเพื่อทำงานอย่างหนักจะทำให้ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ความสุขในชีวิตก็จะเกิดขึ้นเอง ตรงกันข้ามข้าพเจ้าคิดว่าการสวดมนต์ไม่สามารถจะทำให้ประสบความสำเร็จในชีวิตได้ โดยเฉพาะการหาเงินเลี้ยงชีพ เมื่อไรก็ตามที่มีงานรออยู่ตรงหน้า ข้าพเจ้าก็ต้องทำงานนั้น ๆ ให้เสร็จ ไม่สามารถสละเวลาที่มีอยู่ไปสวดมนต์ได้ ต่อมาไม่นาน เมื่อความจริงจังกับงานมีมากเกินความพอดี ทำให้ข้าพเจ้าไม่มีเวลาให้กับครอบครัว ความร้าวฉานในครอบครัวจึงเกิดขึ้น ข้าพเจ้าได้พบกับความทุกข์หนักมากในช่วงนั้น ข้าพเจ้าได้ยินคำพูดจากน้าของข้าพเจ้าอีกครั้งว่า การสวดมนต์นัมเมียวโฮเร็งเงเคียวคือ ธรรมะที่มหัศจรรย์สามารถเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตได้ ด้วยความทุกข์ใจที่หนักหนา ณ ช่วงเวลานั้น ทำให้เสียงของน้าชัดเจนขึ้น ข้าพเจ้าต้องการรู้ว่าธรรมะมหัศจรรย์นั้นเป็นอย่างไร เปลี่ยนแปลงชะตาได้อย่างไร วันนั้นเองจึงเป็นวันที่เริ่มปฏิบัติศรัทธา

เมื่อเริ่มสวดมนต์ในวันแรก ข้าพเจ้านั่งพนมมือหันหน้าเข้าหาผนังจ้องไปที่จุดใดจุดหนึ่งและสวดมนต์นี้ไปเรื่อยๆ นานเท่าที่ต้องการ ข้าพเจ้าก็ได้พบกับความสุขใจอย่างบอกไม่ถูก จากนั้น ข้าพเจ้าได้มองเห็นอัตตาของตนเองที่มากเกินไปจากการแสดงทีท่านี้จากคนรอบตัว ทำให้ข้าพเจ้าเข้าใจลักษณะนิสัยที่แท้จริงของข้าพเจ้าที่ต้องได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยทันที จากนั้น ความรู้สึกนึกคิดต่างๆ ที่เคยคิดลบก็กลับมองวิกฤตทุกอย่างในชีวิตให้เป็นโอกาสที่จะสร้างความรัก ความอบอุ่น
ให้กับครอบครัว ข้าพเจ้าพยายามลด ละ เลิกอัตตาที่มีอยู่ เรียนรู้การเป็นผู้ให้ ให้เวลา ให้อภัย ให้ความรักเมตตา เพื่อทำให้คนทุกคนในครอบครัวมีความสุข
ข้าพเจ้าเริ่มมองเห็นคุณค่าของทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตและขอบคุณพวกเขาเหล่านั้นที่ทำให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสเรียนรู้ ปรับเปลี่ยนนิสัยและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างกายเดิม ข้าพเจ้าขอขอบคุณความเมตตาจากพระพุทธะ ที่ครั้งแล้วครั้งเล่าท่านหยิบยื่นโอกาสให้ และรอคอยเวลาให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสปฏิบัติศรัทธาจวบจนถึงวันนี้

ตอนที่ 2 มีความตั้งมั่น คำอธิษฐานจึงเป็นจริง

ข้าพเจ้า ที่ทุกคนรู้จักกันในนาม “ครูเหน่ง” ได้เริ่มต้นปฏิบัติศรัทธาอย่างจริงจัง โดยการแนะนำจากน้าของข้าพเจ้าหรือที่ทุกคนเรียกกันว่า เจ๊สุวรรณา
เริ่มแรก ข้าพเจ้าสวดมนต์ไดโมขุ (นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว) ได้เพียงอย่างเดียว แต่ด้วยความตั้งมั่นที่จะตอบแทนหนี้บุญคุณของไดโงะฮนซนในการปฏิบัติศรัทธา และตอบแทนหนี้บุญคุณที่ทำให้ข้าพเจ้าพบแสงสว่างในการดำเนินชีวิตและพบหนทางนำไปสู่การสร้างความสุขในครอบครัว ข้าพเจ้าจึงตกลงใจ เข้ารับศีล พร้อมทั้งได้นำสามี และลูกสาว ซึ่งในขณะนั้นได้รับการแนะนำการปฏิบัติศรัทธาแล้วจากน้าของข้าพเจ้าให้เข้ารับศีลด้วยกันในวันที่ 27 กรกฎาคม 2556 ณ โรงแรมเวียงตาก

หลังจากวันรับศีลแล้ว ข้าพเจ้าได้ตระหนักถึงความสำคัญของการสวดมนต์ทำวาระเช้าเย็น ซึ่งเป็นหนึ่งในข้อปฏิบัติที่สมาชิกนิชิเร็นโชชูต้องปฏิบัติให้ได้ เมื่อได้ให้คำปฏิญาณตนในช่วงพิธีรับศีลไปแล้ว ข้าพเจ้าจึงได้ตั้งจิตอธิษฐานขอให้โกฮนซนท่านเมตตาให้ข้าพเจ้าได้สวดมนต์ทำวาระจากคัมภีร์ให้ได้ หลังจากอธิษฐานแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้ใช้เวลาในการฝึกฝนอ่านอักขระแต่ละตัวในแต่ละหน้าทุกวันด้วยความขยันหมั่นเพียรจนในที่สุดความตั้งมั่นของข้าพเจ้าก็ช่วยให้คำอธิษฐานนั้นเป็นจริงในเวลาไม่นานนัก ทำให้ข้าพเจ้าสามารถสวดมนต์ทำวาระเช้าเย็นอย่างที่ข้าพเจ้าตั้งใจไว้

@Copyright 2019 Thailand Buddhist Nichiren Shosho Association