ชีวิตมนุษย์ก่อนที่จะหมดลมหายใจ

สวัสดีค่ะ ท่านผู้อาวุโสและสมาชิกทุกท่าน ดิฉันอรุณรัตน์ อึ้งชัยพงศ์ เดิมชื่อเรณู ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นอรุณรัตน์ ศรัทธา ปฏิบัติ ศึกษามาได้ประมาณ 10 ปี ประสบการณ์ที่จะเล่าวันนี้คือชีวิตมนุษย์ก่อนที่จะหมดลมหายใจ

ณ เวลาขณะหนึ่งคุณแม่ของดิฉันป่วยไปนอนรักษาในโรงพยาบาลกำแพงเพชร ซึ่งเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัด โดยมีอาการเส้นเลือดที่สมอตีบ ขณะที่ดิฉันนอนเฝ้าดูแลคุณแม่อยู่นั้น ห้องผู้ป่วยเป็นห้องรวม นอนรวมกันหลายสิบเตียง ไม่ใช่ห้องพิเศษนะคะ

ดิฉันได้มองเห็นผู้ป่วยหนักมาก แพทย์แนะนำให้กลับบ้านเพราะไม่มีทางรักษา แต่ญาติปรึกษากันไม่ยอมนำผู้ป่วยกลับบ้าน เพราะเกรงว่าผู้ป่วยจะหมดลมหายใจในรถระหว่างเดินทางกลับบ้าน ดิฉันเห็นผู้ป่วยมีอาการทุรนทุราย กระสับกระส่ายมาก ญาติของผู้ป่วยหลายคนได้นำเงินทอง ข้าวตอก ดอกไม้ จับมือผู้ป่วยพนมแล้วนำดอกไม้ ธูปเทียน สวดมนต์นะโมตัสสะ อาระหังสัมมา แต่ผู้ป่วยไม่สงบแต่มีอาการกระสับกระส่ายมากขึ้น วิญญาณไม่ออกจากร่าง ดิฉันเห็นแล้วเกิดความสงสารเวทนา จึงเดินเข้าไปหาญาติของผู้่ป่วย และพูดขึ้นมาว่า ดิฉันขอสวดมนต์ให้ผู้ป่วยได้ไหม ญาติตอบพร้อมกันว่าได้ เพราะไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรแล้ว เมื่อเห็นผู้ป่วยกำลังทุกข์ทรมานนาน ดิฉันได้นั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ ผู้ป่วยแล้วหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พนมมือขึ้นอยู่ระหว่างอกสวดนัมเมียวโฮเร็งเงเคียว อธิษฐานขอให้ดวงวิญญาณของผู้ป่วย คนนี้จงสงบสุข เข้าถึงการรู้แจ้ง ได้บรรลุพุทธภาวะอย่างมหัศจรรย์ ดิฉันสวดมนต์ให้ผู้่ป่วยอยู่ได้ประมาณ 30 นาที และดิฉันก็ได้เดินกลับไปที่เตียงของคุณแม่ของดิฉัน ไปนั่งสวดนัมเมียวโฮเร็งเงเคียวต่อประมาณสักครู่เดียว ผู้ป่วยค่อยๆหายใจเบาลงๆ วิญญาณได้ออกจากร่างไปอย่างสงบสุข

ดิฉันเข้าใจว่า ไม่มีธรรมะอะไรอีกแล้วที่จะยิ่งใหญ่ ถูกต้อง เอกยานหนึ่งเดียวก็คือธรรมะมหัศจรรย์ นัมเมียวโฮเร็งเงเคียวเท่านั้นที่จะช่วยมวลมนุษย์ได้ ไม่ต้องไปเสาะแสวงหาอะไรที่ไหนท้ังนั้น

สุดท้ายนี้ ขอให้สมาชิกทุกท่านศรัทธา ปฏิบัติให้เข้มแข็งนะคะ ขอบคุณค่ะ

ขอแสดงความนับถือ
อรุณรัตน์ อึ้งชัยพงศ์