สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ วรกมล อร่ามเมฆา ได้แต่งงานไปอยู่บ้านของสามี เมื่อปี พ.ศ.2522 ในตอนนั้น ดิฉันอายุได้ 22 ปี คุณแม่ของสามีได้รับโกฮนซนมาประดิษฐานที่บ้าน ทำให้ดิฉันได้มีโอกาสได้สวดนัม-เมียวโฮ-เร็งเง-เคียว
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2525 คุณแม่ของสามีได้ย้ายไปอยู่บ้านของน้องชาย ดิฉันได้สวดที่ห้องนอน และปี พ.ศ.2540 ได้มีผู้อาวุโสได้เดินทางมาเยี่ยมสมาชิกที่ใกล้ๆ บ้าน ดิฉันก็ได้เข้าร่วมประชุม และต่อมาในปีพ.ศ.2541 ดิฉันได้รับโกฮนซน และได้รับหน้าที่ดูแลสมาชิก 4 ครอบครัว ดิฉันมีปัญหาสุขภาพและเศรษฐกิจ แต่ก็สามารถแก้ไขปัญหาได้ด้วยการสวดมนต์และออกเยี่ยมสมาชิกด้วยความตั้งใจ

แต่ดิฉันอยากเล่าเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2558 ดิฉันประสบอุบัติเหตุลื่นหกล้มหัวฟาดที่ผนังห้องน้ำ ทำให้ดิฉันไม่รู้สึกตัว พอผ่านไปสักพักหนึ่ง ดิฉันลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกว่าตัวเองพูดไม่ได้ มือและเท้าไม่สามารถขยับได้ ดิฉันน้ำตาไหล และสวดนัม-เมียวโฮ-เร็งเง-เคียวในใจ 3 ครั้ง แล้วอธิษฐานว่า ขอให้ดิฉันมีชีวิตต่อไปเพื่อที่จะได้ไปเยี่ยมสมาชิกและเผยแผ่หลักธรรมของพระนิชิเร็น ไดโชนิน ดิฉันคิดในใจว่า ถ้าหากดิฉันต้องพิการ ดิฉันขอตายดีกว่า หลังจากนั้น ดิฉันก็ค่อยๆยกมือขวาขึ้น แต่มือซ้ายยกไม่ขึ้นรู้สึกเหมือนโดนไฟช๊อตที่ปลายนิ้วขวา ดิฉันค่อยๆ สวดนัม-เมียวโฮ-เร็งเง-เคียวในใจ 3 ครั้งด้วยน้ำตา หลังจากนั้น ดิฉันก็สามารถลุกขึ้นยืนได้ ดิฉันรู้สึกดีใจมากเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ดิฉันรีบไปสวดมนต์ต่อหน้าโกฮนซน เพื่อขอบคุณที่ให้ดิฉันได้มีชีวิตอยู่ต่อและได้รับความปลอดภัยในครั้งนี้

ดิฉันตั้งใจอุทิศชีวิตเพื่อการเผยแผ่หลักธรรมของพระนิชิเร็น ไดโชนินตลอดไป ขอให้สมาชิกทุกท่านจงเชื่อมั่นในอนุภาพของโกฮนซน ไม่มีคำอธิษฐานใดๆ ที่จะไม่ได้รับคำตอบค่ะ(บนพื้นฐานของเหตุและผล)

ขอบคุณค่ะ
วรกมล อร่ามเมฆา
 Kevin White Womens Jersey